Sevgili Dost

Özlemlerin kalbime giderek yük haline geldiği bugünlerde ‘yazarak susmak’ susarak anlaşılmak için geldim. Hayatıma birlikte bakabilseydik tekrar ben olmadı bu derken sen yine de oldu, güzel oldu derdin biliyorum. Ya da olmadı demek için kelimeleri de yormazdık sen beni gözümden anlardın. Son gördüğümde seni boğazımda bir düğüm kalmıştı sadece. Tek bir kelime edemediğim o günden sonra bilseydik hiç olmayacağını daha fazla sarılırdı insan. Neler biriktirdim yıllardır, yanımda olsa canımı bilirdi dediğim günler, kalbimin kırığını kimselere açamadığım günler, yalnızlığıma iyi gelmeyen günler.

İnsan gözüne sürekli olmayan batarken ânı yaşamayı unutuyor. Bilmiyor son kez sarıldığını, son kez gördüğünü, son kez konuştuğunu. An dedikleri şey aniden bitiyor ve geri gelmiyor. Geride bıraktıklarımız bıraktığımız halde duruyor, ışıl ışıl gözlerle hala bize bakıyor. Ayrılıklar hiçbir şekilde kabul görmüyor dünyamızda. Kaçtıklarımız kadar sığındıklarımız var ve iyi ki var..

Sen de benim sığındığım insanlardan biriydin ve kimbilir âni ayrılığı gösteren kadar kavuşmayı da gösterir. Eskisi gibi yine gözümden okur musun beni bilmiyorum ama şimdilik çok özledim seni..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s