Mutluluğun Resmi

Yağmurlu bir kış akşamı, kapıdan girer girmez o eski sobanın sıcaklığı, sol tarafta annemin çeyizlik dolabı, tam karşıda üzerinde anteni olan o minik siyah beyaz televizyon. Sobada kaynamış su ile bizi yıkamaya çalışan annem bir yanda, inşaattan gelmiş yemek nerde diye sesi gelen babam diğer yanda. İstisnasız her banyoda ağlayan kardeşim, sabunu kafasına vura vura yıkayan annem. Koca ev buz gibi ama o oda sıcacık. Hem yatak odası hem çocuk odası hem çalışma odası. Evin en huzurlu zamanı, birazdan komşu çıkar gelir çatkapı. 6 çocuklu ailenin hepsi aynı anda gelmez tâbii, önden küçükler ve anne baba sonra gelini ve büyük kızı gitmeye yakın kahveden gelen büyük oğlanlar. Kahvehane vazgeçilmez o dönemde akşam yemeğinden sonra. Odada bir kuru biber kokusu yemekten kalma, sobada hafif çevrilen ve sofradan eksik olmayan.. TRT de kar yağışı tahminini duyunca hazırlık yapalım diyor anneler. Biz kenarda sevinçli.. Yazları tütün, ilkbaharı tütüne hazırlık, sonbaharı tütün sonrası işlemlerle geçen bir beldede dinlenme zamanı kış ayları. Tek gündemimiz okul, ne kadar güzel. Öyle fitne fesat düşünceler, düşmanlıklar yok mahallede.. Her gün bir yerde gezmedeyiz ya da birileri bizde. Misafirler geldi ödevimi yapamadım diyen arkadaşlarım bile var okulda. Misafir gelince yenir diye ayrılan kuruyemiş ve meyveler için deli gibi sevinen çocuklar..

Belki okuyunca size aynı tadı vermez o günler. Ama benim için hemen her gün özlediğim keşke o odadan çıkmasaydık dediğim çocukluk günlerim. Bugün annemlerde geçti günümüz ve o komşu teyzemiz de geldi. Epey sarıldık ve dertleştik, o da çok özlüyor eskiyi. Bir evladını kaybetti diğerleri ayrı ayrı yerlerde yaşıyor. Bilge’yi görünce duygulandı, beni hâlâ Bilge kadar düşündüğü için..

Bu yaşımda çocukluğuma bu kadar özlem duymam normal mi bilmiyorum. Bu duyguları kırklı yaşlarımda hissetmeyi yeğlerim ama otuz olmadan bu dünyayı bu hayatı sevmeyeceğimi pekâlâ anladım. Sevmek için bir uğraş vermiyorum artık mutlu olmak için vermediğim gibi. Bilge var gözleri ışıl ışıl, umut veriyor bana. Öte yandan hayat var her adımda zorluğunu hissettiriyor. Ama ben boşum ona karşı belki de duygusuz, yok yok “hissiz”..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s